Het zou zowaar een kunstwerk van Delphine Boël kunnen zijn. Echter, het is eerder een reactie er op. Voor wie het nog niet gezien zou hebben, ze heeft weer een tentoonstelling op poten gezet met – hoe kan het ook anders – “kunst” waarop staat dat haar papa haar eindelijk zou moeten erkennen.

Ik begrijp haar standpunt ergens wel. Weten waar je vandaan komt, is heel belangrijk, zeker als het zo goed als zeker is maar de persoon in kwestie je blijft afwijzen, om welke reden dan ook. Maar heiligt het doel de middelen wel? Feit blijft dat het wel erg twijfelachtig is wat haar intenties zijn, daar ze ten eerste al een papa heeft die haar erkent, en dat het wel erg lang duurde eer ze het wou laten onderzoeken.

Los van het verhaaltje koning-gravin (of wat dan ook), denk ik dat het toch niet bevorderlijk is voor de relatie om als kind je (vermoedelijke) vader steeds publiekelijk te kakken te zetten. It’s not going to happen, not now, not ever, of toch niet zolang Paola leeft. Ook al zijn haar creaties doorspekt met tricolores en kroontjes, en wordt er duchtig met de woorden ‘truth’ en ‘father’ gezwaaid.

Een triestige historie, maar wel een waarvan de uitslag al bekend is: it’s not going to happen.

Advertenties