Jawel. De ambitie van Heule kent geen grenzen en zo worden er ook al films gedraaid in, met en over Heule en z’n inwoners. De film heet Tine (genaamd naar onze bekendste inwoner, wellicht) en het (on)ding is geproduceerd door een consortium genaamd Guillotine. Dat dit al veel zegt over de kwaliteit van de film is duidelijk.

Op de site wordt er vooral veel gewag gemaakt van hoe moeilijk het wel is om een grote groep georganiseerd te krijgen en hoe fantastisch ze wel niet zijn dat ze de trein kunnen doen stoppen hebben in Heule Station, een halte die al jaaaaa(ààààààà)ren is afgeschaft. Echter, het volksche karakter van de film wordt nooit uit het oog verloren, getuige daarvan deze passage op de site:

“We kiezen er van in den beginne voor om iedereen zijn eigen zegging te gunnen, binnen de registers van de spreektaal en het dialect. We opteren daarvoor om de gelegenheidsacteurs te beletten ‘bekakt’ Nederlands te spreken. We beogen ‘naturel’. De taal is immers ‘gansch het volk’, nietwaar Gezelle? Alleen Tine spreekt Algemeen Tussennederlands. En de burgemeester, in dialoog met haar. Een beetje symbolisch: als ambassadrice van Heule overstijgt zij ook ietwat het streekgekleurde dorpsgewoel. In een notendop: we zijn hier tamelijk streuveliaans bezig.”

De verwijzingen naar de oerkatholieke taalpuritein Gezelle en de nazicollaborateur Frank Lateur (Streuvels) nemen we er maar met liefde bij, wellicht.

Zo zie je maar weer hoe een klimaat plots kan omslaan: toen wij met het idee afkwamen een film te maken over en in Kortrijk werden we weggelachen. Straks is het onze beurt.

Advertenties