Zo ben je eenentwintig en ben je volgens de antieke wetgeving volwassen, zo ben je eenendertig en kan je al een mooi boek schrijven over wat je al hebt meegemaakt. Als je iets meemaakt, natuurlijk.

Veel kan ik dus niet schrijven. Mijn leven is een aaneenschakeling van werken en dagen. En dat is nu net hoe ik mijn blognaam veranderd heb: “Werken en Dagen van Miguel”. Het bekt wel leuk, al blijft dewetvannollet.wordpress.com de referentie als je wil lezen over iemand die geen leven heeft.

Klinkt dit alles depressief in de oren? Welnee. Althans, dat zou toch niet mogen. With no power comes no responsibility. Nu ja, in die tien jaar ben ik van kantoor veranderd (Kortrijk -> Wevelgem) en ben ik opnieuw begonnen met studeren. Stilaan ontplooi ik ook mijn mogelijkheden, en vertel er dan over op een blog die niemand leest. Nu ja, het is ook therapie, wellicht? Wat wou ik graag kunnen doen als Samuel Pepys… Dagelijks een entry posten. Maar ja, daar heb ik geen tijd voor. En Pepys leefde in interessantere tijden.

Op naar de 41. Om dan een jaar later het antwoord te hebben op de vraag van het leven, het universum, en de rest.

Advertenties