Mensen die dit ding hier af en toe lezen – feedback is welkom – weten het: ik ben postbode. Met al een aardige staat van dienst, althans wat een contractueel betreft. In 2001 begon ik op het einde van het jaar (de laatste dag!) aan dat nieuw hoofdstuk in mijn leven, het werken bij (toen nog) De Post. Een hoofdstuk met veel laagtes en hier en daar een hoogte. Ik werkte als postbode tot het jaar 2004, toen Georoute er aan kwam hadden ze volk nodig in de nacht, en ik heb geen moment getwijfeld.

Want de nacht, dat is fantastisch (nu, heden ten dage is het al wat minder fantastisch als ervoor, met dat ze de diensten gedecimeerd hebben, maar het is nog altijd beter dan op baan gaan). Je doet je uren die je moet doen – goed in de winter, slecht in de zomer – in relatieve droogte (behalve als de elektriciteit uitvalt in het keukentje boven de sorteerzaal, waardoor het water van de frigo al door de grond sijpelt op het dak van het kot van de inspecteur) en als je uren er op zitten, is het salut en de kost. Behalve als er teveel werk is en je overuren klopt.

Plots komt het jaar 2007 om de hoek kijken en zijn de nachtdiensten gehalveerd. Ik wou geen uitreiking meer doen in Kortrijk – als ze je van dienst naar dienst gooien en mixen tussen dag en nacht terwijl de nieuwkes telkens hetzelfde mogen doen, kan dat wel eens voorkomen – en ik ging naar Wevelgem (met een tweeweekse détour richting Kuurne). Ik zwoer nooit nog een facteursfietsband op Kortrijkse bodem te zetten, hetzij voor de nacht. Zeven jaar verstreken en ook dat werd een vage herinnering.

Tot nu dus. Want ik ben terug in Kortrijk. Weliswaar in de nacht. Maar uitreiking, NEVER.

Advertenties