De onderwijskiezer heeft een blogfunctie. Waar ik ook mijn verhaal gezet heb. Hieronder te lezen voor uw plezier.

Eén van de meest belangrijke keuzes in het leven is de studiekeuze. Meer nog dan de beroepskeuze weegt zij door op alles wat je doet in het leven. Ze is bepalend voor je levensgeluk, je welbehagen, je persoon. Het bepaalt ook voor een deel wie er op jouw levenspad terechtkomt (studiegenoten, leraars, toekomstige werkgevers, …)

Het is dan ook duidelijk dat een foute keuze desastreus is voor alles wat ik hiervoor opgesomd heb. Helaas ben ik het slachtoffer van een ondoordachte studiekeuze, helemaal niet door mij gemaakt.

Toen ik in het lager onderwijs zat, was al gebleken dat ik een voorliefde had voor taal, en dan vooral de Nederlandse taal. Frans ging ook wel, en wiskunde lukte een beetje maar waar ik grote problemen mee had was handigheid (figuurzagen was dat dan bij ons). Ook buiten de lessen liet ik alles uit mijn handen vallen.

Uit het lager onderwijs komende wou ik dan ook iets doen met talen. Moderne was een goede keuze geweest. Helaas besliste mijn vader voor mij: het moest en zou een bepaalde vaktechnische school zijn in de regio. De argumentatie was dat hij daar had gezeten, en ik moest er ook naartoe, willens nillens.

Daar heb ik twee jaar gezeten, die de ware Hel waren. Ik leerde er dingen die ik nergens anders kon gebruiken en die ik ook niet kon (zie onhandig). Het daagde hen plots als ik zelf aan de leraren vroeg mij een B-attest met heroriëntering naar Handel-Talen te geven.

Dat was de hemel op aarde: ik mocht er bezig zijn met taal, esthetica, geschiedenis,… Helaas droeg ik mijn verleden van de technische school met mij mee, en had ik een achterstand (die ik niet zou gehad hebben mocht ik direct juist gezeten hebben). Dat gecombineerd met het feit dat mijn tante op vijftigjarige leeftijd vlak voor de kerstexamens van het vijfde jaar overleed, ik niet aanwezig mocht zijn op de begrafenis en ik er eigenlijk geen interesse meer in had, leverde mij toen negen tekorten op.

Waarvan ik er zes opgehaald had zonder een letter te leren, en ik ook vroeg om desnoods mijn jaar over te doen. Helaas zei mijn vader dat ik naar het BSO moest, en dat werden opnieuw twee jaren gevuld met melancholie en verveling (wat zij zagen had ik drie jaar ervoor al gezien) waar ik er gewoon voor zorgde dat ik er door was, zonder veel overschot of moeite.

Ik wou dan hoger onderwijs volgen: mijn A1 Germaanse Talen was dat toen nog. Helaas stak mijn vader er een stokje voor: jij komt uit het BSO, ergo geen student, ergo gaan werken. Ik dus naar De Post. Waar ik niet kan promoveren wegens geen (hoger) diploma. Een hoger diploma dat volgens thuis nergens voor nodig is.

Toch kruipt het waar het niet gaan kan. Daarom ben ik in 2012, elf jaar nadat ik de schoolbanken moest vaarwel zeggen, herbegonnen met een studie HBO5 Management Assistant, wat in het verlengde ligt van Handel-Talen in het secundair. Nu weet ik het wel: gecombineerd met een dagtaak haal ik, zonder te studeren, een gemiddelde score van 75%. Ik weet nu ook, dat mocht ik gedaan hebben wat ik wou, ik veel verder zou staan in het leven (als je eerste fulltime wedde 1016 euro bedraagt, weet je het wel).

De moraal van het verhaal: je kan nooit iemand tegenhouden die echt iets wil, en als je mag kiezen, kies zelf. Doe wat je wil doen, en word wie je bent.

Advertenties