Van een contradictio in terminis gesproken. Deze kan toch echt wel tellen. Je las de titel goed: een werkbond. Een wérkbond. Die opkomt voor de rechten van de mensen die willen werken. Alsof staken een pretje is.

Het onding in kwestie is opgericht door een groep jongeren – lees: studenten – die waarschijnlijk nog nooit een fysieke job heeft uitgeoefend en dat wellicht ook nooit zal doen, wegens ofwel een totaal gebrek aan fysieke jobs of een heel groot diploma.

ZIJ, studenten, gaan zeggen hoe wij ons werk moeten doen. Wij. De werkers. De arbeiders. De tegenstelling kan niet groter zijn:

Dankzij de vakbond, dankzij de vroegere blokkades, de vroegere acties, kunnen jullie studenten verder studeren, kunnen jullie uitgaan, feesten en consumeren – dat was vroeger wel wat anders – en dat recht willen jullie jezelf en je kinderen weer ontzeggen?

Wat jullie doen is meehuilen met de partijen van de rijken. Wérk eens een dag in uw leven, echt wérken, en richt dan een werkbond op.

Of wordt lid van de vakbond. Dat bespaart u een hoop moeite. Op veel vlakken.

Advertenties