Ja, ’t is vandaag 15 december. Nationale stakingsdag. En dan worden er al eens wat dingen gezegd, nietwaar.

Zoals bijvoorbeeld over dat ziekenhuis dat zijn personeelsleden liet overnachten om de vakbonden een hak te zetten. Ik heb daarop gereageerd dat “er wel kasseien in de buurt gaan liggen en dat die mensen ook naar huis moeten na de werkdag, of misschien niet”.

Koren op de molen van mensen van rechts allooi, natuurlijk. Speciaal voor hen leg ik het nog eens uit (want ik vermoed dat ik in de diepe krochten van het internet alweer verdacht word gemaakt van aanzetten tot geweld tegen ziekenhuispersoneel).

“Tja, ik vermoed dat er ook wel kasseien in de buurt liggen? Laten we ook niet vergeten dat die mensen na de werkdag ook naar huis moeten. Of misschien niet…”

Tja, ik vermoed dat er ook wel kasseien in de buurt liggen => (want die kunnen heethoofden lostrekken om door de ruiten te keilen)

Laten we ook niet vergeten dat die mensen na de werkdag ook naar huis moeten. Of misschien niet… => (want ze zouden ze ook wel eens niet kunnen door laten).

Twee volledig losstaande zinnen (zie de “ook”) die niets met elkaar te maken hebben. Want men beticht mij al van op te roepen om met stenen naar werkwilligen te gooien, nee maar. We weten allemaal wat er in Brussel gebeurd is, op 6 november. Al dan niet gesyndiceerd crapuul dat met van alles gegooid heeft dat niet te vast zat. Dat kan elders opnieuw gebeuren.

Ik heb net genoeg betogingen meegemaakt om te zien dat niet iedereen daar met integere bedoelingen naar afzakt. Dat er mensen zijn die gewoon alles willen gebruiken om oproer te kraaien en keet te schoppen.

That was the point I was trying to make.

Advertenties