Beste Laurens (ik mag toch Laurens zeggen?)

Vooraleerst, mag ik mijn verwondering laten blijken voor het feit dat u als 22-jarige reeds politicus bent? Daarbij dan nog eens een student, dus hoogstwaarschijnlijk misschien wel iemand van de latere grote namen. Ik groet u.

Het is niet zo vaak dat men ‘aangegrepen door leed’ en ‘N-VA’er’ met elkaar verbonden ziet. Ik zeg niet dat het onmogelijk is, maar het gebeurt toch niet zo vaak dat daar over gepraat wordt.

Ik ben geen student – nooit geweest, ik mocht niet. Integendeel, ik ben gewoon een simpele werkmens. An ordinary man, zoals Christy Moore het placht te zingen. Van aan uw bureautje, achter glas, is het natuurlijk makkelijk om te schieten op de vakbonden die willen opkomen voor een eerlijker maatschappij.

Neen, we hebben over het algemeen niet te klagen in ons landje. Zeker niet als we het vergelijken met Bangladesh. Maar hoe is dat hier zo gekomen? Juist: door de vakbonden. Door zij die vochten en stierven zodat wij het beter hebben.

Een vaak aangehaald argument: “jullie doen niets meer voor de werkmens. De vakbond van vroeger, dié! Maar die van nu, dikke profiteurs, luiaards en stakers.” Welnu, Laurens, misschien moet ik het eens zo voorstellen: stel onze welvaart voor als een dorp, een stad, zo je wil. Omgeven door een dam. Die staat voor de sociale zekerheid, de rechten die we hebben. Errond water. Water dat niet stilstaat, maar klotst en beukt tegen de wanden van de dam. Onrecht, hebzucht, die inbeukt op onze sociale zekerheid, onze rechten.

Net zoals een dam moeten ook onze rechten worden onderhouden. Daar dient de vakbond voor. Wie dacht dat de verworven rechten voor altijd waren, heeft het mis. Sorry dat ik u als simpele werkmens gericht aan een universitair zo moet aanspreken, ik wens nooit te zeggen dat uw soort het onjuist heeft, zeker niet op economisch vlak, want ik ben geen economist, maar het is nu eenmaal zo.

De vakbond, dat zijn de mensen die de dam onderhouden. Die proberen te zorgen dat er zo weinig mogelijk water door geraakt. Die proberen het dorp, de stad, te vrijwaren van het water. Zodat iedereen die in het dorp woont, ook morgen nog een menswaardig bestaan heeft. En ja, soms gebeuren er al eens dingen, geïsoleerde gevallen, die niet door de beugel (zouden moeten) kunnen.

Wanneer de vakbond er niet meer is, is er niemand meer om onze dam in stand te houden. Want telkenmale beukt het water in op de dam, die enkel wordt gevrijwaard door de vakbond. Wanneer de vakbond er de brui aan geeft, dreigt de overstroming. En dat terwijl we nog bezig zijn met de laatste restjes van de vorige, eeuwen durende zondvloed weg te pompen. Dag in dag uit, trachten we water weg te pompen. Elke dag, proberen we gaatjes in onze dam op te stoppen.

Je zal het pas kunnen zien wanneer je écht werk uitvoert. Waarmee ik zeker uw toekomstig diploma en uw toekomstige carrière niet wil beschimpen. Ik bedoel slecht betaald handenwerk, want, Laurens, dat bestaat nu nog altijd. Hier en nu. Altijd en overal.

Als reactie op: http://www.demorgen.be/opinie/beste-vakbond-ik-keek-naar-u-op-maar-nu-bent-u-me-kwijt-a2154963/

Advertenties