Zoals ik al eerder heb aangegeven ben ik in het zesde jaar per ongeluk in het BSO beland. De tijd kan ik niet meer terugdraaien, het is nu eenmaal zo. Het enorme lessenpakket dat we daar te verwerken kregen was ook deeltijds te doen, aangezien we in ons zesde jaar de maandag en dinsdag, en in ons zevende jaar de dinsdag en woensdagvoormiddag, stage hadden.

Nu veel moet je je niet voorstellen bij die stage. Van alles dat ik bijgeleerd heb in het BSO (bitter weinig) heb ik 0% geleerd op mijn stageplaats. Maar Miguel toch, hoor ik je al denken, het gaat over deeltijds werken en niet over stage! Same shit, other words. Ik zie het verschil alleszins niet. Dat de maatregel om ook in het TSO het spel door te drukken (zij het dan onder de noemer “deeltijds werken” want die van het technische zijn nog zo dom niet, moesten ze daar in Brussel gedacht hebben) hoeft niemand te verbazen. Zeker niet als je weet dat Muyters, een minister van N-VA-signatuur, er voor iets tussen zit. Patrons goedkope werkkrachten verschaffen is de hidden agenda van die maatregel.

In het zesde jaar viel dat nu nog mee. Ik heb er wel niets geleerd maar ik werd er beschouwd als een volwaardig personeelslid. Een toffe sfeer onder collega’s en ik die mocht meehelpen om de foldertjes te maken (ik zat in het toenmalige Ring Shopping Center), het viel nog best mee. Toen ik er vertrok kreeg ik een bon voor omgerekend geloof ik € 75. Ik weet het niet meer, daar die periode het liefst ver weg uit mijn gedachten gebannen wordt. Wat ik nog weet is dat ik er Firestorm mee bekostigd heb.

In het zevende jaar echter, waar we door wettelijke bepalingen 2/3 van de tijd achter de computer moesten doorbrengen, was het andere koek. Ik mag wel zeggen dat ik vaker de code van het archief heb ingetoetst dan iemand die er wel betaald werk verrichte. Ik bracht er vele uren door in het archief en raakte er goed bevriend met de spinnen die er wonen. We schrijven elkaar nog altijd kerstkaartjes.

Serieus nu. Ik werd er eigenlijk misbruikt als archiefmedewerker. Of als ik eens bij grote uitzondering niet in het archief vertoefde, mocht ik sleutels en vijsjes tellen en in zakjes stoppen. Voor iemand die ervoor, vijftien jaar later nog tot veler verbazing, zelfs al Spaans gekregen had, was dat zwaar klote, om het eens met een BSO-woordje te zeggen. Ik kreeg er een stamp onder mijn gat als ik weg ging (behalve dan de korting op een nieuwe wasmachine).

Ik leerde er niets, en dan denk ik of het niet beter is om onze kinderen te vormen tot mondige, kritische burgers en ze weerbaar te laten maken, misschien zelfs geïnteresseerd in politiek? Maar neen. Goedkope, slecht gevormde, brave en gehoorzame loonslaven, dat hebben we nodig. Die het werk pakken van mensen die we er wel voor moeten betalen.

Advertenties