Tags

Gisteren, 10 januari 2016, is David Bowie van ons heengegaan. Ik kan niet pretenderen dat ik een “levenslange” fan van Bowie ben geweest. Pas tijdens mijn muzikale ontluiking, dat is de periode die ik in De Post doorbracht en werkelijk iets van muziek leerde, kwam ik in aanraking met de muziek van Bowie.

Wie in aanraking komt met de muziek van Bowie, heeft ofwel een bloedhekel aan hem, ofwel kan hij zijn muziek appreciëren. Bowie is, net als Bryan Ferry, één van de weinigen die geen grijswaarden in meningen voortbrengt. Ofwel zwart, ofwel wit.

Zoals het hoesje van zijn laatste album, dat ook op het laatste van zijn leven uitkwam. Ik heb nog niets van het nieuwe album gehoord, behalve dertig seconden van één of andere single. Ik was wel zinnens om het album te kopen, maar nog niet direct.

Natuurlijk nu met het overlijden van Bowie moest ik er als de kippen bij zijn om een exemplaar van het felbegeerde schijfje te kunnen bemachtigen. En dat heb ik dan ook gedaan. Nu ga ik eerst het plaatje beluisteren, en één dezer schrijf ik een review.

Advertenties