De kans dat je dit te lezen krijgt is even onbestaand als de kans dat we elkaar ooit nog terug zien. Toch ben ik dit aan je verplicht – evenveel als ik het aan mezelf verplicht ben.

Het was zaterdag 18 februari 2017. De dag dat er door een ontsporing van een trein chaos was op het Belgische spoorwegennet.

We kwamen onze trein binnen – mijn broer en ik. Jij was er al. Er nestelde zich een iets oudere man vlak voor je, met wie je een gesprek startte. Je was van een dorpje bij Sint-Niklaas. Je vroeg hem naar zijn bestemming (Ieper). Over zijn leeftijd, hoe goed hij er nog uitzag en dat je hem geen dag ouder dan vijftig gaf.

Je knoopte een gesprek aan met mijn broer en mezelf. Over de thee die ik bij had – chinese special gunpowder – en mijn pak rijstkoeken die half uit mijn rugzak stak. Over het beroep dat je moeder nog uitoefende – begrafenisondernemer – en hoe gek je het vond dat zij samen met jullie examens moest doen.

Over je mislukte studies leerkracht lager onderwijs, die tweemaal gefnuikt werden door je stage.

Je ging naar een feestje in Wevelgem, voor je grootmoeder. Jijzelf was pas 21 geworden. Je vertelde honderduit over je jiu-jitsu.

Toen kwamen we aan in Kortrijk. Jij zei dat je ons zou missen, en dat je wou dat ik je nog een berichtje stuurde als ik thuiskwam, dat je dat ook zo deed bij je vriendinnen. Maar zonder nummer ging dat niet. Ik antwoordde “spijtig” en ik stapte uit de trein.

Sorry.

Ik dacht dat je een standaard feit vertelde. Niets meer, niets minder. Mijn omgeving vertelde me echter dat je eigenlijk naar mijn nummer vroeg.

Sorry, echt SORRY.

Ik kon het op het moment niet in mijn hoofd halen dat een warme, positieve, open, lieve ziel als jij ook maar énige interesse zou tonen in een individu als ik.

Word nu niet cynisch. Misschien ben je het al vergeten, ben je mij al vergeten, goed zo. Maar aanzie het alstublieft niet als een afwijzing. Het soort lef dat je had om mij aan te spreken, om zo open te vertellen, verdient geen afwijzing, geen straf. Het verdient een aanmoediging. Jij was juist, ik was fout. Maar word niet cynisch. De wereld heeft meer nood aan warme mensen zoals jij, dan aan cynische klootzakken als ik. En cynisme is besmettelijk.

Ik hoop dat je iemand tegenkomt die je wél behandelt zoals je behandeld moest worden. Iemand die je wel naar waarde schat.

Dat verdien je.

Sorry. Waar je ook bent, sorry.

Het ga je goed.

Advertenties