TBC-Post daagt gemeenten voor de rechter omdat ze niet mogen meedingen naar contract.

Ik wist wel dat een minister van post van liberale signatuur niet echt neutraal zou zijn in deze zaak, of vóór bpost zou spreken, maar dat hij zo resoluut de kaart trekt van het privébedrijf, is toch wel wat wraakroepend.

Na – voor sommige privé-operatoren eindelijk – de markt opengebroken te hebben, is het nu aan de liberalen om staatsbedrijven de genadeslag toe te brengen.

In plaats van de gemeenten te laten kiezen voor de beste postoperator – die die elke dag overal moet langskomen – zouden de gemeenten een dure aanbestedingsopdracht moeten uitschrijven opdat de privé-operator de kans kan krijgen om mee te spelen.

Die privé-operator strijdt echter niet met gelijke wapens. Ze hebben hun licentie gekregen in 2013, dus zijn ze nu vier jaar bezig.

Volgens mijn eindwerk, dat nu misschien wel weer achterhaald is, moet TBC-post nu 60% van het land tweemaal per week aandoen.

En dit in tegenstelling tot bpost, dat elke dag overal moet langskomen.

Als je wil gelijk behandeld worden, dan moet je ook gelijk willen werken. Maar niet enkel de meest lucratieve stukjes “cherrypicken” en de rest laten doen door de staatsoperator. Dat hebben we al in Engeland gezien, hoe dat gaat.

Bronvermelding

Van De Post naar bpost: going postal, 2015, Miguel Nollet

Artevelde, adieu

Mijn recensie op facebook voor de Arteveldehogeschool:

Ik heb een gemengde mening over de Arteveldehogeschool. Er zijn (véél) goede punten. Er zijn (véél) slechte punten. Gelet op het feit dat ik zowel op Kantienberg als op Kattenberg gezeten heb, zal ik er bij zetten welke campus ik bedoel.

Kantienberg: Ik volgde de opleiding Communicatiemanagement (en had dat eigenlijk, gezien mijn resultaten, beter blijven doen. Maar ja.)

+ Gemotiveerde docenten (de meesten toch). We waren het eerste jaar dat COM deed in Switch, en men wist zelf eigenlijk ook maar half van welk hout pijlen maken. Toch deed iedereen er meer dan zijn best (behalve enkele uitzonderingen). Dikke pluim voor vooral de docenten communicatiemanagement, sociologie en marketing (met de anderen kwam ik niet in contact doordat ik al wat vrijstellingen had). Voor elk probleem was er een oplossing.
– Het niet krijgen van een cursus (digitaal) in januari / februari maar in mei, vlak voor de examens. Wanneer ik vraag om het eens te komen overlopen op campus, krijg ik het antwoord dat het te dicht op de examens valt.
+ De flexibiliteit voor het organiseren van de (inhaal)examens. Het moet gezegd, ze tonen zich méér dan bereid om voor iedereen een oplossing te zoeken die individueel past.
+ De Arteveldeshop. Gerund door een heel gemotiveerd persoon.

Kattenberg:

– De zéér slechte openingsuren van de shop voor wie niet van Gent is of die al werkt.
+ De gedrevenheid van de meeste docenten om, ook al waren we maar het tweede jaar dat zo werd georganiseerd, er het beste van te maken. Ook zeer flexibel qua taken en dergelijke meer (wie niet mee kan op field trips kon een inhaaloefening maken zonder te veel gezaag).
– De zelfingenomenheid van de taalcoaches. Vooral wie uit, zoals ze het zelf smalend noemen en daarbij ook nog overdreven diergeluiden (lees, “foute” klanken) maken, “westelijke streken” komt, moet het bekopen. Wie uit West-Vlaanderen komt, moet optornen tegen vooroordelen tot en met, komende van de docenten zelf, die als waren ze God en koning van de wereld héél parmantig over de campus schrijden. Antwerpse en Brabantse tongvallen worden niet als fout aanzien. West-Vlaamse (en dan heb ik het over tongvallen, niet over foutief woordgebruik en dergelijke) wél, en je mag naar de logopedie (die ook bij dezelfde school is gediplomeerd) gaan. Dan dient zich het examen mondelinge taal aan, en NOG is het niet genoeg. Nu kan het wel aan mijn onkunde liggen, maar ik heb nog weet van de volgende gebeurtenissen:
-> iemand die ook gebuisd was voor mondelinge taal, geen logopedie heeft gevolgd, naar Vives ging en daar wél geslaagd was
-> iemand die er constant door was, en die ze dan hebben laten zakken voor mondelinge taal tijdens zijn stage

Ikzelf en deze twee voorbeelden komen alledrie uit West-Vlaanderen. West-Vlamingen, trek uw conclusies, ga naar Vives.

Waarom nu die éne ster? Had je mij verleden jaar laten recenseren, dan zou het wellicht vier sterren geweest zijn. Maar de ervaring vorig jaar was énorm louterend, en daarom kan ik deze school ook niet aanbevelen aan gelijk wie die leraar wil worden.

Het einde van Artevelde

Geen nood, de campussen staan er allemaal nog en ook volgend jaar zitten die weer propvol young hopefuls die trachten een bachelordiploma in de wacht te slepen.

Ik zal er alleszins niet bij zijn. Ik ben – oh verrassing – voor al mijn vakken gebuisd. En dat ligt (deze keer) niet aan Artevelde, maar aan ’t werk waarvoor ik geen verlof kon krijgen om mijn examens te doen.

Niet dat het veel ging uitmaken, want ik stop toch met de opleiding. En dat ligt wél aan Artevelde.

Zoals jullie wel weten, als jullie dit blog volgen, heb ik in 2015 – 2016 Communicatiemanagement gevolgd aan Artevelde. Dat was nog zo slecht niet, eigenlijk, er rekening mee houdend natuurlijk dat we het eerste jaar waren en eigenlijk dus moesten deels voor proefkonijn spelen.

Niettegenstaande het soms wel een spel was van “tirez votre plan” was, kijk ik er toch met een goed gevoel op terug. Met uitzondering van een vak waar we in mei de cursus kregen waar we eigenlijk in februari de cursus moesten krijgen, maar dat was nog het minste.

Dan veranderde ik naar leerkracht Secundair Onderwijs. De resultaten waren, behoudens AD, ook wel in orde en naar verwachting.

Toch kan ik de opleiding niet aanraden bij West-Vlamingen. Er heerst een anti-West-Vlaamse stemming, en één docent in het bijzonder heeft het niet op West-Vlamingen. Wie dat nu precies is, laat ik in het midden, maar hij houdt zich bezig met taalcoaching. Ook de vakgroep Nederlands (wat eigenlijk grappig is, want zij spreken het dialect, niet ik) loopt niet hoog op met West-Vlamingen.

Hoe ik daarop gekomen was? We moesten eens gaan spreken op de infodag, naar onze keuzevakken. Dat van mij was Nederlands. De docent in kwestie keek al vreemd naar mij terwijl ik sprak, en ik moest mijn taal bijschaven (wat trouwens volledig correct was, ik spréék met een accent).

Diezelfde docent nam ook de mondelinge taalscreening af. Iedereen was goedgekeurd, ook al spraken ze quasi plat Kempisch. Ikzelf, daarentegen, mocht naar de logopedie. Als enige. Omdat er West-Vlaamse klánken in zaten (dan heb ik het nog niet over puur West-Vlaams, maar enkel de West-Vlaamse kenmerken). Dat heb ik dan ook gedaan (wat trouwens een aanrader is voor je zelfbeeld, als 35-jarige tussen de kindjes “aap, mooi, muis” orakelen. Doen zou ik zeggen.).

Wéér was het niet goed. Dat terwijl er anderen waren die “meent die da nu of wa gast” op zijn slides schreven, maar dat was grappig, dus haha.

Ik heb klacht ingediend bij de ombudsdienst, waar ze eens goed met mij zullen lachen, én bij mede-West-Vlaming Hilde Crevits. Daar kreeg ik te horen dat een minister zich niet kan moeien met een oordeel van de school. Mijn punt was trouwens niet dat ik het niet eens ben met het oordeel van de school, maar wel over de algemene teneur die daar heerst, wat wél een bekommernis zou moeten zijn voor mevrouw de Minister. Maar dan bedenk ik weer dat het een minister van CD&V-signatuur is, en die zeker geen katholieke hogeschool zal aanspreken.

Bottom line:

Communicatiemanagement is geslaagd met onderscheiding. De opleiding secundair onderwijs is gebuisd wegens racisme.

Werken in de media, da’s topsport!

Ik verslikte mij nogmaals in mijn puddingske deze morgen toen ik het interview van de mij onbekende Julie Van Den Steen of hoe ze ook mag heten, las.

Mevrouwtje gaat om acht uur slapen en staat wel om drie (!!) uur op. Dat is eigenlijk topsport, voegt ze er fijntjes aan toe. Net zoals andere blonde spoken overdrijft ook zij schromelijk over de zwaarte van haar werk. Al kan ik dat niet met zekerheid zeggen, want ik heb de kans niet gekregen om überhaupt iets te doen met mijn leven.

Ik ben er zeker van dat onnozel doen voor een camera, of achter een micro best vermoeiend is en dat dat energie opslorpt als een spons water. Immers, je moet het toch maar doen, nietwaar.

Wat een topsport. Als ze dat al afzien vindt, mag ze eens meegaan met mij. Om 3.15 er uit. Oké, je hebt een kwartier om langer uit te slapen, maar vaak geraak je, als je nog iets van je dag wil maken, pas om 21 uur in je bed. Of 22 uur.

Dan mag je in de blakende zon / vrieskou / gietende regen / gierende wind kranten ronddragen aan een hels tempo in het hol van Pluto. Tegen de klok, ook, want als je je werk wat in orde wil doen, mag je niet te veel remmen (anders verslijten ze te snel) en toch ook niet te weinig, anders verlies je daar tijd.

Eenmaal teruggekomen in het kantoor, wacht je een sortering van je bundels (dat zijn bedrijven die door de copieuze hoeveelheid aan brieven een aparte rit krijgen) en een uitreikingsronde ervan op. Eens je daarmee klaar bent, mag je nog wat zeulen met (vaak veel te zware) refillbags (dat zijn zakken waarin post zit voor andere postbodes die ze niet op hun voertuig meekrijgen), en ook niet te laat, anders krijg je de wind van voren van hen, niettegenstaande zij eigenlijk te vroeg beginnen en jouw hele schema naar de vaantjes is.

Ben je daarmee klaar, dan mag je nog een ritje maken met veel meer pakken dan je op papier zou moeten doen. Dit natuurlijk ook wanneer het piekuur gearriveerd is – als je pech hebt, is het gedurende de hele dag op je dienst piekuur.

Krijg je een ongeluk terwijl je je dienst uitvoert? Pech: eigen schuld, ook al kan je er niets aan doen. Werk je langer dan je uren? Ook pech, want je krijgt géén overuren en géén inhaalrust.

Dat, lieve Julie, is topsport.

Ouderschapsverlofuitkering x3???

Ik verslikte mij toch wel in mijn puddingske toen ik dat las. Mensen die verlof krijgen om voor hun kind te zorgen krijgen daar (natuurlijk) een uitkering voor. Europa vindt die niet hoog genoeg, dus gaan ze het verhogen, tot een drievoud van het originele bedrag. En dan denk ik, van waar moet dat weer komen? Juist, de kinderloze singles (waarvan ik er ook één ben, anders had ik er wellicht geen aanstoot aan genomen).

Waarom vind ik dat niet rechtvaardig? Omdat een sociale zekerheid, want dat is ouderschapsverlof en -uitkering nog altijd tot nader order, rechtvaardig moet zijn en geen profiteermechanisme.

Persoon A is kinderloos en single. Hij heeft een huis en sinds zijn negentiende een job, die niet al te goed betaalt. Hij staat overal alleen voor: het afkorten van zijn huis (of de huishuur), de wagen die moet afbetaald worden, verwarming, voeding, het gaat maar door. Hij wil terug naar school, maar krijgt daar geen vergoeding voor.

Persoon B heeft verleden jaar haar derde Master behaald en vindt dat het op haar 27ste ook wel eens tijd wordt dat ze werkt. Goed betaalde job, man heeft ook drie Masters en een goedbetaalde job. B gaat in ouderschapsverlof en strijkt nog maar eens een royaal bedrag op. Terwijl ze in ouderschapsverlof is, doet ze aan ‘persoonlijke ontplooiing’.

B heeft al een tijd op de kosten van de maatschappij geleefd, A enkel tot zijn achttiende. Waarom zou A moeten betalen voor het kind van B, terwijl B meer dan genoeg verdient om de ouderschapsverlofperiode te overbruggen zonder noemenswaardig inkomstenverlies?

Literaire Creatie

Na lang tobben en keren in mijn hoofd, is de knoop dan toch uiteindelijk doorgehakt. Ik start in september met een opleiding / cursus Literaire Creatie aan het conservatorium in Kortrijk.

Puur afstandsonderwijs is niets voor mij, dat heb ik wel geleerd uit het debacle dat de lerarenopleiding aan de Arteveldehogeschool in Gent (en het racisme van de taalcoach) uiteindelijk geworden is. Dat Brabants meer te vergeven is dan een West-Vlaamse tongval, dat gaat er bij mij nog altijd niet in. En dat ik de opleiding zal afraden aan mijn provinciegenoten, wees daar maar zeker van. Als je mensen geen negatieve feedback geeft op hun “Thuistussentaal”, maar iemand van wie je het wel kan horen dat hij West-Vlaams spreekt maar zijn uiterste best doet om AN te spreken afkraakt (zowel op de taalscreening als op het mondeling examen met drogredenen als “ademhaling” en “de ruimte niet functioneel gebruiken”) kan je moeilijk van een objectieve screening spreken. J’accuse, J.D.! Maar goed, you live, you learn.

Mijn opleiding Communicatiemanagement aan hetzelfde illustere instituut, daaraan behoud ik wel goeie herinneringen. Maar om nog één jaar in één semester af te haspelen zodat ik niet in het nieuwe curriculum zou verzeilen (met een kleinere en zelfs totaal niet gegarandeerde kans dat ik geslaagd zou zijn), dat zag ik niet zitten.

Ook mijn opleiding Spaans loopt op zijn einde. Ik heb het drie jaar graag gedaan, maar ik kan er de fut niet voor opbrengen.

In de twee eerste opleidingen die ik vernoemde bleek wel dat ik graag en (redelijk) goed schrijf. En er bleek zowaar aan het conservatorium een opleiding te bestaan die zich daarop toespitst, en in Kortrijk! Mijn twee à vier keer in de maand naar Gent-tripjes behoren dus ook tot het verleden.

Hopelijk wordt dit wel iets. Ik heb er alvast goede hoop op.

Tango in the Night

The day before yesterday, I bought Tango in the Night re-release from Fleetwood Mac. As good as the album is, I’m kind of disappointed with the quality of it all.

First, there was a dent in my “box”. That I can live with, actually. I was totally excited to actually get one of the best records FM has ever made, but the excitement turned to disappointment when I actually played the record (the vinylrecord, the cd’s played perfectly).

It was just as if I’d played a bunch of old cd’s with loads of cracks on them. You know, it wouldn’t be bad if the songs had the occasional crackle and pop in it, because why else would you go vinyl, but this was just as if it really was a cd and the laser-reader skips a few tracks.

“Big love” played wonderful, thank heavens, but then there was “seven wonders” which is one of the greatest Fleetwood Mac-songs ever, and it was totally ruined by then. Out of pure misery I did break out the cd’s and played them instead, whereas the majority of the value (price, more like) of the set would have been the vinyl records, they ended up ruining it for me. At first I thought maybe the records were dirty or dusty, but then I just took them out of the plastic wrapper-protected case and my house is clean enough, so there shouldn’t have been any dust or dirt on the records.

I am disappointed and quite sad, that’s €60 down the drain.

Sorry.

De kans dat je dit te lezen krijgt is even onbestaand als de kans dat we elkaar ooit nog terug zien. Toch ben ik dit aan je verplicht – evenveel als ik het aan mezelf verplicht ben.

Het was zaterdag 18 februari 2017. De dag dat er door een ontsporing van een trein chaos was op het Belgische spoorwegennet.

We kwamen onze trein binnen – mijn broer en ik. Jij was er al. Er nestelde zich een iets oudere man vlak voor je, met wie je een gesprek startte. Je was van een dorpje bij Sint-Niklaas. Je vroeg hem naar zijn bestemming (Ieper). Over zijn leeftijd, hoe goed hij er nog uitzag en dat je hem geen dag ouder dan vijftig gaf.

Je knoopte een gesprek aan met mijn broer en mezelf. Over de thee die ik bij had – chinese special gunpowder – en mijn pak rijstkoeken die half uit mijn rugzak stak. Over het beroep dat je moeder nog uitoefende – begrafenisondernemer – en hoe gek je het vond dat zij samen met jullie examens moest doen.

Over je mislukte studies leerkracht lager onderwijs, die tweemaal gefnuikt werden door je stage.

Je ging naar een feestje in Wevelgem, voor je grootmoeder. Jijzelf was pas 21 geworden. Je vertelde honderduit over je jiu-jitsu.

Toen kwamen we aan in Kortrijk. Jij zei dat je ons zou missen, en dat je wou dat ik je nog een berichtje stuurde als ik thuiskwam, dat je dat ook zo deed bij je vriendinnen. Maar zonder nummer ging dat niet. Ik antwoordde “spijtig” en ik stapte uit de trein.

Sorry.

Ik dacht dat je een standaard feit vertelde. Niets meer, niets minder. Mijn omgeving vertelde me echter dat je eigenlijk naar mijn nummer vroeg.

Sorry, echt SORRY.

Ik kon het op het moment niet in mijn hoofd halen dat een warme, positieve, open, lieve ziel als jij ook maar énige interesse zou tonen in een individu als ik.

Word nu niet cynisch. Misschien ben je het al vergeten, ben je mij al vergeten, goed zo. Maar aanzie het alstublieft niet als een afwijzing. Het soort lef dat je had om mij aan te spreken, om zo open te vertellen, verdient geen afwijzing, geen straf. Het verdient een aanmoediging. Jij was juist, ik was fout. Maar word niet cynisch. De wereld heeft meer nood aan warme mensen zoals jij, dan aan cynische klootzakken als ik. En cynisme is besmettelijk.

Ik hoop dat je iemand tegenkomt die je wél behandelt zoals je behandeld moest worden. Iemand die je wel naar waarde schat.

Dat verdien je.

Sorry. Waar je ook bent, sorry.

Het ga je goed.